Listen to this article
De recente gebeurtenissen in Ter Apel tonen opnieuw aan dat het lastig is de problemen daar te bedwingen. Een kleine groep overlastgevende asielzoekers, vaak uit zogenoemde 'veiligelanders', zorgt al jarenlang voor onrust. Ondanks voortdurende inspanningen van het COA, de gemeente Westerwolde, en de landelijke politiek, blijft een effectieve oplossing uit.
Hoogleraar openbare-orderecht Michel Vols van de Rijksuniversiteit Groningen wijst op het ontbreken van verantwoordelijkheidsgevoel. Hij merkt op dat betrokken partijen naar elkaar wijzen: het COA verwijst naar de burgemeester en de politie, terwijl die het op hun beurt weer bij het COA leggen.
Politiek commentator Arjan Noorlander benadrukt dat de politieke onmacht schrijnend is. Hij vindt het opmerkelijk dat de betreffende minister niet op de hoogte leek van het feit dat het aanmeldcentrum al lang als veiligheidsrisicogebied geldt. Hoewel er nieuwe maatregelen werden aangekondigd, zoals extra beveiliging en camera's, waren deze eigenlijk al van kracht.
Het Rode Kruis heeft wegens veiligheidsredenen de hulpverlening op het terrein stopgezet. De minister reageerde met een brief aan de Kamer, waarin maatregelen werden aangekondigd die als nieuw werden gepresenteerd, maar volgens Vols slechts een herhaling waren van bestaande regels.
Vols maakt zich zorgen over het gebrek aan kennis bij het ministerie over de situatie. Er zijn voldoende middelen om de overlast aan te pakken, maar door onduidelijkheid over verantwoordelijkheden worden deze niet benut.
Noorlander constateert dat Ter Apel symbool staat voor de uitdagingen binnen het Nederlandse asielbeleid. De politie zou strenger kunnen optreden tegen ernstige delicten als intimidatie en geweld, maar zolang niemand de verantwoordelijkheid neemt, blijft de situatie onveranderd.
Ondertussen blijft de lokale gemeenschap gebukt gaan onder de jaarlijks terugkerende onrust op het grasveld voor het aanmeldcentrum.
